Oprowadzanie autorsko-kuratorskie po wystawie Ogród wojenny
Przed nami spacer po wystawie Ogród wojenny z udziałem artystek – Miry Boczniowicz, Anny Bujak, Natalii Kopytko, Dominiki Łabądź, Kariny Marusińskiej oraz Agnieszki Kłos – kuratorki wystawy.
- 19.09 (piątek), 18:00
- Galeria Geppart + 66P
- PIEKARNIA Żywa Kultura, ul. Księcia Witolda 68 + 66, Wrocław
- wstęp wolny
- wystawa prezentowana jest równolegle w dwóch przestrzeniach PIEKARNI Żywej Kultury: Galerii Geppart ASP Wrocław oraz 66P Subiektywnej Instytucji Kultury
Galeria Geppart: 4–27.09.2025
66P: 18.09–22.11.2025
więcej informacji o wystawie Ogród wojenny
Wystawa opowiada historię II wojny światowej z perspektywy roślin. Rośliny – pomidory, pokrzywy, len – towarzyszyły ludziom w obozach, gettach i na frontach jako źródła przetrwania, oporu i nadziei. Artystki biorące udział w wystawie ukazują je jako świadków, uczestników i archiwa pamięci. Ekspozycja czerpie z koncepcji wyobraźni ekologicznej, proponując nowe spojrzenie na relację człowieka z przyrodą. Czy roślina może pamiętać, opowiadać, myśleć? Czy może być substancjalną częścią historii? W 80. rocznicę zakończenia wojny zapraszamy do odkrycia mikrohistorii przetrwania zapisanych w ciele roślin – milczących, lecz wymownych świadków tamtego czasu.
Mira Boczniowicz alias MiRART.73 – artystka i realizatorka obrazu filmowego. Identyfikuje się z hiszpańskim słowem mira, które znaczy „spójrz!”. MiRART.73 to akronim odnoszący się do Art. 73 II rozdziału Konstytucji RP. O swojej twórczości mówi: „W obrazowaniu w sztuce moje doświadczenia skupiają się wokół socjologii wizualnej, performatyki, optyki płci, gorsetów społecznych, subwersji, somatycznych akcji, sekwencyjności wizualnej, fenomenu percepcji jako przypadku iluzji tu i teraz. Interesuje mnie nurt transhumanizmu, teoria kwantowa, dziwaczne kształty i 11-ty wymiar”. Mira należy do zespołu Centrum Sztuki Mediów WRO i THE SELF PRESERVATION SOCIETY. Jest profesorką Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu [prowadzi zajęcia z obszaru: inwentyki, wiedzy o strukturach, sposobach obrazowania w dizajnie i sztuce]. Jest wiceprzewodniczącą Programu eUterus. W ostatniej dekadzie w kooperacji z fundacjami sztuki jest zaangażowana w budowanie kolekcji / archiwum filmowego o sztuce.
Anna Bujak – rzeźbiarka, artystka wizualna, autorka instalacji. Absolwentka wrocławskiej ASP na Wydziale Rzeźby i Malarstwa (2011), oraz na Wydziale Humanistycznym w Instytucie Historii (2008) na Akademii Świętokrzyskiej (UJK) w Kielcach. Laureatka stypendiów i nagród artystycznych – min. stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2024; 2011); stypendium Prezydenta Wrocławia (2023); stypendium im. J. Grotowskiego dla doktorantów w zakresie sztuki (2014); nagroda Emocje, Radio Wrocław Kultura w dziedzinie sztuk wizualnych (2025); nominowana do nagrody kulturalnej Gazety Wyborczej wARTo (2015); laureatka Digital Residency II, Galeria OP Enheim, Wrocław (2021), jej praca znajduje się w kolekcji Dolnośląskiej Zachęty Sztuk Pięknych, Muzeum Współczesne, Wrocław, PL. Artystka mieszka i pracuje we Wrocławiu. „Interesują mnie sprzeczności, poruszam się między porządkiem a destrukcją, zależy mi na tym, żeby tworzony obiekt zyskał siłę przyciągania a równocześnie musi zawierać pierwiastek czegoś odpychającego. W konstruowanych przeze mnie obiektach odbijają się moje prywatne doświadczenia, ale także historyczne traumy i globalne zdarzenia mające wpływ na nas wszystkich”.
Natalia Kopytko – absolwentka Wydziału Rzeźby ASP w Krakowie. W 2007 otrzymała dyplom magisterski z wyróżnieniem. W 2005 Studiowała na Universidad Politecnica de Vlencia facultad de Bellas Artes. W 2019 roku obroniła pracę doktorską pod tytułem „Droga prowadzi przez szafę” na Wydziale Sztuki UKEN w Krakowie. Od 2016 zatrudniona na stanowisku asystentki, a od roku 2019 na stanowisku adiunkty w Instytucie Sztuki i Designu UKEN. Prowadzi Pracownie Ceramiki. W 2016 otrzymała stypendium Ministra Kultury i Sztuki z programu „Młoda Polska” na projekt „Łysa Góra. Ludzie i ceramika”. Otrzymała także Stypendium Miasta Krakowa w 2018 oraz 2020 stypendium z programu „Kultura Odporna”. Zajmuje się rzeźbą i instalacją. Najcześciej pracuje w ceramice. W swojej praktyce artystycznej porusza tematy związane z pamięcią, odszukuje ślady, zgłębia odbicia rzeczy nieistniejących, przywołuje zapomniane. Zajmuje się archeologią dzieciństwa: eksploruje miejsca, przedmioty i wydarzenia posiadające unikalne znaczenie, których obraz jest wykrzywiony i zamazany, trudny do uchwycenia wprost. Często inspiruje się domem, w którym występują zawiłe, wielowarstwowe, magiczne związki ludzi, przedmiotów, przestrzeni – również tej, powiązanej z naturą. Ma na swoim koncie wiele wystaw indywidualnych oraz grupowych w kraju i za granicą. Należy do kolektywu artystycznego O.W.L. Mieszka i tworzy w Krakowie.
www.nataliakopytko.com
www.instagram.com/natalia__kopytko/
Dominika Łabądź – artystka sztuk wizualnych, doktora sztuki, nauczycielka akademicka. Mieszka i pracuje we Wrocławiu i Szczecinie. Wykłada na Akademii Sztuki w Szczecinie, gdzie wraz z Aleksandrą Ska współprowadzi Pracownię Afektywnych Praktyk Artystycznych. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, studiowała w Aki ArtEZ w Holandii.
Tworzy na styku sztuki i przestrzeni społecznej. Interesuje ją operatywność radykalnej wyobraźni, języka oraz potencjału sztuki jako działania. Bada dynamikę kolektywnego wytwarzania wiedzy oraz złożone, nielinearne relacje między podmiotowością, kolektywem, obiektami i środowiskiem. W swojej praktyce chętnie podejmuje współprace, kwestionując artystyczny ideał indywidualizmu. Współzałożycielka i aktywna uczestniczka licznych kolektywów i inicjatyw artystycznych, m.in.: Galerii U (2009–2015), 69 sekund na ucieczkę (2012–2013), Części wspólnej – Archiwum Społecznego (2016–2017) oraz Galerii ArtBrut (2020–2022). Od 2018 roku, wspólnie z Joanną Synowiec, prowadzi wydawnictwo Dzikie Przyjemności. Autorka licznych wystaw i projektów, brała udział w wielu wydarzeniach artystycznych w Polsce i za granicą.
Karina Marusińska – urodziła się w Piotrkowie Trybunalskim (1983). Mieszka we Wrocławiu, gdzie ukończyła Akademię Sztuk Pięknych – Wzornictwo, Projektowanie Ceramiki (2003-2008). Studiowała także w ramach programów stypendialnych na hiszpańskim Uniwersytecie Kraju Basków w Bilbao (2007) i we francuskim Instytucie Ceramiki w Guebwiller (2008). Odbyła studia podyplomowe Design Management prowadzone przez Instytut Wzornictwa Przemysłowego i Kolegium Gospodarki Światowej Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie (2009-2010) oraz międzynarodowe studia podyplomowe „Kaolin” na kierunku sztuka i design we współczesnej ceramice w ENSA Limoges we Francji i Chinach (2013-2014). Pracuje na wrocławskiej ASP jako adiunktka w Pracowni Ceramiki Kontekstualnej, prowadzonej wraz z prof. Mirosławem Kocińskim (od 2010). Jest artystką interdyscyplinarną, nauczycielką akademicką z tytułem doktory habilitowanej, animatorką społeczno-kulturalną. Współtworzyła grupę projektową Wzorowo (2008-2014). Należy do kolektywu Food Think Tank (od 2014) i grupy performerskiej Łuhuu! (od 2005). Jest wielokrotną stypendystką (m. in. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Marszałka Województwa Dolnośląskiego, Marszałka Województwa Łódzkiego, Prezydenta Wrocławia), laureatką nagród (m. in. „Talent Trójki” Polskiego Radia, „Warto” Gazety Wyborczej, „Make me!” Łódź Design, Przeglądu Sztuki „Survival 14”, Nagrody Rektora ASP Wrocław), rezydentką (Francja, Chiny, Słowacja, Austria, Wielka Brytania), uczestniczką licznych krajowych i międzynarodowych wystaw, festiwali, sympozjów, plenerów. Jej prace znajdują się w zbiorach Krehky Gallery w Pradze, Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Regionalnego w Stalowej Woli oraz kolekcjach prywatnych.
Agnieszka Kłos – krytyczka sztuki, kuratorka, pisarka. Członkini Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA od 2012 roku. Pracuje jako adiunktka na Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, gdzie współtworzyła Katedrę Mediacji Sztuki i prowadziła studia podyplomowe z mediacji sztuki współczesnej. Doktor nauk humanistycznych, specjalizująca się w badaniu relacji między historią Zagłady, pamięcią kulturową a sztuką współczesną. Jej twórczość literacka i kuratorska koncentruje się na eksplorowaniu krajobrazu jako przestrzeni pamięci, traumatycznych miejsc oraz ich wpływu na tożsamość jednostki i wspólnoty. Współtwórczyni Galerii Mieszkania Gepperta, w której w latach 2006 – 2008, prowadziła projekty kuratorskie, m.in., „Czytelnię Gepperta” oraz „Wolną Amerykankę”. W latach 2001–2016 redaktorka magazynu „Rita Baum”, od 2004 roku wiceprezeska Stowarzyszenia Kulturalno–Artystycznego „Rita Baum”. Laureatka licznych stypendiów i nagród literackich. Jej książki były nominowane m.in., do Nagrody Literackiej im. Witolda Gombrowicza, Nagrody Angelus oraz Paszportów Polityki. Dwukrotna stypendystka Prezydenta Wrocławia, Fundacji Wisławy Szymborskiej i Wrocławskiego Domu Literatury. Autorka książek: Całkowity koszt wszystkiego (2008), Gry w Birkenau (2015), Wyższa czułość (2020), Ciało poetyckie (2022), Las zaginionych ludzi (2023), Przestrzenie Birkenau (2024). Pomysłodawczyni pierwszej w Polsce ogólnokrajowej zbiórki książek dla osób osadzonych w zakładach karnych – „Książka za kraty” (2004), która zainicjowała nowy model społecznego zaangażowania w kulturę czytelniczą.