Obiekty wzorowane na postaciach Kumpo z kultury Senegalu i Gambii oraz na polskich chochołach posłużą jako punkt odniesienia dla opowieści o wynalezieniu natury w epoce nowożytnej – jej ekonomii politycznej, granicach i procesach rozpadu. Kontekstem tego procesu były: kolonialny podbój Ameryk, ekspansja systemu plantacyjnego oraz masowe zniewolenie w basenie północnego Atlantyku. Wydarzenia te ukształtowały reżim antropologiczny, który zdefiniował naturę jako przeciwieństwo człowieczeństwa – przedmiot zawłaszczenia – a zarazem zepchnął w jej obręb większość istot ludzkich oraz wszystkie byty nieludzkie, poddając je dewaluacji i podporządkowując logice pierwotnej akumulacji kapitału.

Rewersem wynalezienia natury jest bunt „tanich natur” –  opór biotariatu towarzyszący temu reżimowi oraz walki femi– i proletariatu. Ich polem stały się zarówno karaibskie Haiti, jak i wsie pod Krakowem. W tej perspektywie Kumpo i chochoł jawią się jako dwa odmienne wcielenia człowieka-natury: z jednej strony dzikiego Kalibana, z drugiej – figur maronażu, rabacji oraz rewanżu czarności.