BoomIza Tarasewicz
kurator: Piotr Lisowski
wernisaż: 16.05 (sobota), godz. 18:00
oprowadzanie autorsko-kuratorskie: 16.05 (sobota), godz. 18:30
czas trwania wystawy: 16 maja – 4 lipca
godziny otwarcia podczas Nocy Muzeów 2026: 16.05 (sobota): 16:00-23:00
Tytuł wystawy Boom Izy Tarasewicz został zaczerpnięty z jednej z prezentowanych prac, inspirowanej miniaturą z XV-wiecznego manuskryptu Miraj Nameh, wywodzącego się z kręgu kultury perskiej.
Przedstawia ona anioła z aureolą uformowaną z wielu powtarzających się głów. Artystka upraszcza ten motyw, przekształcając go w znak dynamicznej, niemal eksplodującej formy.
„Wybuch” ten można rozumieć jako uwolnienie potencjalności – energii i możliwości zakorzenionych we wspólnocie, pamięci oraz doświadczeniu przekazywanym przez innych. To on staje się zarazem impulsem uruchamiającym narrację wystawy, jak i siłą, która splata jej poszczególne wątki w opowieść o współdzielonej energii i nieustannym procesie przemiany.
Iza Tarasewicz traktuje swoje prace jako narzędzia poznawcze – modele, które nie tyle reprezentują rzeczywistość, ile umożliwiają śledzenie przepływów, napięć i zależności konstytuujących zarówno świat materialny jak i biologiczny.
W centrum tej praktyki znajduje się proces: nieustanne przechodzenie form w inne kształty, transformacja materii oraz ujawnianie ukrytych struktur organizujących to, co na pierwszy rzut oka jawi się jako chaos. Wystawa próbuje odczytać te praktyki Tarasewicz jako system mapowania relacji między materią, energią i ciałem.
Jednocześnie poszukuje wzajemnych powiązań pomiędzy chaosem a porządkiem. Artystka odwołując się do pojęcia kartografii, rozumianej zarówno jako metodologia tworzenia map, jak i narzędzie filozoficznej refleksji nad strukturą świata, rozwija koncepcję wspólnoty, która nie jest statycznym zbiorem jednostek, lecz dynamiczną, pulsującą siecią relacji i przepływów.
Tarasewicz podważa stabilne kategorie, którymi zwykliśmy porządkować świat – takie jak jednostka, granica, własność czy gatunek. Jej instalacje działają jak pulsujące organizmy: zestawy elementów poddanych rytmom pracy, korozji, entropii i biologicznej przemiany. W tych gęstych konstelacjach ujawnia się logika współzależności, skłaniająca do ponownego namysłu nad relacjami między tym, co ludzkie i pozaludzkie, lokalne i planetarne.
Wystawa stawia pytanie o to, jak odbudować więź z otaczającą rzeczywistością oraz jak ponownie sformułować relację między jednostką, wspólnotą i środowiskiem. Prace Tarasewicz wskazują możliwe kierunki tego myślenia – funkcjonują jak mapy procesów, które uruchamiają wyobraźnię przyszłych form współistnienia.
W tym kontekście można przywołać „filozofię kartograficzną” Brunona Latoura, w której mapa nie jest traktowana jako statyczny, mimetyczny obraz rzeczywistości, lecz jako narzędzie nawigacji po złożonych sieciach zależności. Latour redefiniuje rolę mapy, kładąc nacisk na jej funkcję orientacyjną: zamiast pytać o wierność wobec „zewnętrznego” świata, analizuje, w jaki sposób mapy pomagają rozpoznawać powiązania i relacje między elementami danego systemu.
W dobie kryzysów środowiskowych, antropocenu oraz rosnącej złożoności relacji między ludźmi, technologiami i przyrodą kartograficzne myślenie staje się użytecznym narzędziem rozumienia świata, a także istotnym kontekstem dla praktyki artystycznej Tarasewicz.
Artystka traktuje proces twórczy jako narzędzie zdobywania wiedzy, jej transformowania i ponownego wprowadzania w obieg. Inspiracje czerpie z filozofii atomizmu, fizyki kwantowej, astrologii, astronomii czy teorii chaosu, a jej praktyka od początku opiera się na eksperymentowaniu z materią.
We wczesnych realizacjach wykorzystywała skórę, kości, tłuszcz zwierzęcy, wosk, masę solną i plastelinę. Z czasem do repertuaru materiałów dołączyły tworzywa sztuczne, takie jak silikon, a także surowce naturalne: kamień, glina, popiół, kauczuk czy włókna roślinne. Jej instalacje mają charakter modułowy i mogą zmieniać się w zależności od przestrzeni. Łączą elementy inspirowane procesami naturalnymi, eksperymentami naukowymi oraz formami wizualizacji, takimi jak diagramy czy wykresy.
Na wystawie powstające systemy przywodzą na myśl organizmy lub układy gwiezdne, pozostające w ciągłym ruchu. Nie tworzą one zamkniętej całości, lecz dynamiczne konfiguracje, w których znaczenie wynika z relacji między elementami. Tarasewicz ukazuje możliwość innego myślenia o wspólnocie: nie jako o zbiorze jednostek, lecz jako o „plemieniu materii” – współzależnych bytów uwikłanych w rytmy i procesy przekraczające ludzką skalę.
To myślenie proponuje nową wrażliwość, która pozwala dostrzec świat nie jako przestrzeń poszatkowaną granicami – zarówno fizycznymi, jak i mentalnymi – lecz jako dynamiczny układ połączeń i relacji.
Biogramy
Iza Tarasewicz (ur. 1981 w Białymstoku) ukończyła Wydział Rzeźby i Sztuk Przestrzennych Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu w 2008 roku. Mieszka i pracuje w Kolonii Koplany, małej wsi pod Białymstokiem, gdzie się wychowała. Zajmując się rzeźbą, instalacją, rysunkiem i performansem, jej prace zyskały uznanie zarówno w kraju, jak i za granicą. Brała udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych na całym świecie.
Jest laureatką Bayerischen Kunstförderpreise w dziedzinie sztuk pięknych w 2019 roku oraz Nagrody Fundacji Deutsche Bank „Spojrzenia” w 2015 roku, najważniejszej nagrody dla młodej sztuki w Polsce, współorganizowanej z Zachętą Narodową Galerią Sztuki w Warszawie. W 2016 roku brała udział w 32. Biennale w São Paulo, 5. Międzynarodowym Biennale Młodej Sztuki w Moskwie oraz 11. Biennale w Gwangju, a w 2018 roku reprezentowała Polskę na 16. Biennale Architektury w Wenecji we współpracy z Centralą. Niedawno wzięła udział w 40. Międzynarodowym Biennale Sztuki Współczesnej EVA w Limerick. W 2013 roku była nominowana do Paszportu Polityki w kategorii sztuk wizualnych. W grudniu 2026 roku jako pierwsza Polka zaprezentuje solowy projekt- wielkoskalową instalację w prestiżowej instytucji Secession w Wiedniu.
fot. Aleksandra Modrzejewska
Piotr Lisowski – kurator i historyk sztuki, autor wystaw, tekstów, redaktor publikacji, niezależny badacz sztuki współczesnej. Dyrektor artystyczny 66P Subiektywnej Instytucji Kultury w latach 2023-2026. Obecnie piastuje stanowisko dyrektora Muzeum Współczesnego Wrocław, z którym był związany w latach 2017–2022 i kierował nim od 2020 do 2021 roku. Wcześniej, w latach 2007–2016, był kuratorem i opiekunem kolekcji CSW Toruń, a także współtwórcą niezależnej Galerii Miłość (2014–2017). Wykłada na kierunku Mediacja Sztuki Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu.
fot. Piotr Blajerski
Zespół 66P i osoby współpracujące
organizacja, produkcja i realizacja: Renata Jarodzka, Rafał Jarodzki, Anna Krukowska, Mirek Łuckoś, Mirek Chudy, Patrycja Ucieklak, Łukasz Bałaciński, Danuta Krzywicka, Teresa Hajłasz-Golonka, Michał Czapliński, Katarzyna Małolepsza, Kamil Olender, Helena Swirtun, Alicja Wojakowska
promocja: Fest Promo
identyfikacja graficzna: Kinga Gralak
tłumaczenia: Iuliia Lytsevych, Karol Waniek
patroni medialni: Contemporary Lynx, MINT Magazine, Miej Miejsce, Notes na 6 Tygodni
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.
