Druga opowieść to choreografia przestrzeni wystawy, prezentowanych premierowo witryn, instalacyjnych artefaktów, które artystka układa w przemyślaną konstelację. Obiekty razem tworzą wgląd w jej procesy myślowe. Warto podkreślić, że każdy element wystawy The Blind Man stanowi komentarz zarówno do tego co prywatne i publiczne. Jako przykład warto przywołać dwie znajdujące się obok siebie witryny. Praca Vessel jest komentarzem do publicznego strachu. Tego, jak polityczne i społeczne pozycje władzy posługują się obrazami, by kształtować zbiorową wyobraźnię. Artystka ujawnia moralną ślepotę jako mechanizm władzy. Ci, którzy decydują o narracjach, często świadomie odwracają wzrok od cierpienia. Kobiety w takich publicznych rolach stają się szczególnie narażone. Ich ciała i wizerunki są oceniane. Nóż umieszczony w witrynie, w klatce piersiowej zagadkowej postaci to symbol tej publicznej ekspozycji. Zimny, ostry, znajdujący się na wysokości wzroku. Jest trofeum, dowodem, narzędziem, które może ciąć, ale też być fetyszem władzy. Stanowi metaforę męskiej przemocy symbolicznej i fizycznej wobec kobiet w sferze publicznej. W kontraście, obiekt Love przenosi w intymne środowisko domowe, gdzie przemoc pozostaje niewidoczna. Łóżko kojarzone z miłością i bliskością kryje pod stelażem kij baseballowy, symbol zakorzeniony w kontroli, obronie własnego terytorium i poczuciu własności. Artystka nie oskarża, nie stawia oczekiwań. Zamiast tego zadaje pytanie o to, jak patrzymy i interpretujemy anomalie?

Widz nie jest obserwatorem, lecz graczem: wchodzi w konstelację, przesuwa elementy, tworzy własne sekwencje. W ten sposób The Blind Man nie kończy się na ścianach galerii, o czym świadczą dodatkowe komentarze koncepcyjne.