W 2024 roku w ramach aktywności 66P zrealizowane zostanie sześć wystaw indywidualnych stanowiących premierowe pokazy. W programie koncentrujemy się na wyrazistych postawach, różnorodnych pokoleniowo, dla których bliska jest sztuka progresywna, odpowiedzialna społecznie i czuła na otaczającą rzeczywistość. Dominującymi wątkami łączącymi wszystkie wystawy pozostają poczucie niepewności i kruchości egzystencjalnej, potrzeba budowy wspólnotowości i empatii oraz niejednoznaczność związków natury i technologii.

Jacek Zachodny / Po końcu, bez początku
kurator: Łukasz Kropiowski
25 stycznia – 02 marca

Wystawa stanowić będzie premierowy pokaz złożony z instalacji, obiektów oraz prac wideo. Jacek Zachodny odnosi się w swojej realizacji do dotkliwego poczucia ustępowania świata jaki do tej pory znaliśmy; doświadczenia ery, w której „stare mity upadają, nowe jeszcze nie powstały”. W fikcyjnym anturażu ukazuje realne skutki ludzkiego stylu życia. Wystawę można postrzegać jako dystopijne muzeum mniej lub bardziej odległego upadku cywilizacji lub jako symptom aktualnego zachwiania „optymizmu adaptacyjnego” – dominującej jeszcze do niedawna pewności, że nasze zdolności przystosowawcze są niemal nieograniczone.

Piotr Blajerski
kurator: Piotr Lisowski
14 marca – 04 maja

Wystawa Piotra Blajerskiego to opowieść, która balansuje między procesem powolnej zagłady i przemijania a wizją budowy nowej wspólnoty widzianych z perspektywy postantropocentrycznej. Motyw spaceru jest zaproszeniem do wędrówki, powolnego odkrywania tego, co ukryte, wyczulającym uważność spojrzenie. Pozostaje on próbą̨ krytycznego odczytania i transpozycji sposobu postrzegania porządków społecznych, gdzie osoby nieludzkie stają się na równi ważnymi aktorami co ludzie. Blajerski postrzega postantropocentryzm jako konstruktywny sposób myślenia, będący jednocześnie odrzuceniem eschatologicznej postawy i wyrazem pokory, co prowadzi do zerwania z egoizmem.

Agata Ingarden
maj – lipiec

Główną częścią wystawy będzie instalacja A Picnic at Sunset (2019). Agata Ingarden tworzy wszechświaty nasycone groźbą zbliżającej się katastrofy ekologicznej. Wyobraża sobie dynamiczne ekosystemy, które ewoluują w antyspektakularny sposób między odniesieniami do pierwotnych początków życia a proroczą przyszłością. Jej prace łączą materiały przemysłowe i organiczne, tworząc fantastyczno-naukowe żywe ciała uchwycone pośród technologicznych mutacji. Praktyka artystyczna Ingarden opiera się na posthumanistyce, socjologii, science fiction oraz narracjach mitycznych. Jej twórczość można odczytywać jako komentarz na temat niejednoznacznych związków natury i technologii w dobie antropocenu – a może nawet jako wizję postapokaliptycznego świata bez ludzi.

Norman Leto
kurator: Stach Szabłowski
lipiec  –  wrzesień

Wystawa Normana Leto daje wgląd w proces powstawania nowego projektu twórcy, pełnometrażowego obrazu filmowego pod roboczym tytułem 9/11. Wkraczamy w niej w świat dzieła w procesie, oglądamy fragmenty powstającego filmu, które nie są̨ jeszcze nanizane na oś fabuły. Jednocześnie wystawa ma drugie oblicze; opierając się̨ na projekcie 9/11 stanowi zrazem niezależną narrację. Na wystawie wideoinstalacje, a także artefakty i dokumenty związane z projektem 9/11 mogą̨ zostać uzupełnione wybranymi obrazami, które artysta namalował w czasie pracy nad filmem.

Wojtek Urlich
wrzesień  –  listopad

Artysta studiował na Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu i Akademii Sztuki w Dusseldorfie, na początku lat dziewięćdziesiątych przeniósł się do Stanów Zjednoczonych. Urlich bada kwestie życia i śmierci, rzeczywistości i iluzji oraz zmieniające się czynniki kulturowe w społeczeństwie na przestrzeni dziejów. Jego multimedialne instalacje z udziałem dużych metalowych rzeźb, fotografii i wideo były pokazywane w galeriach w Europie, Toronto, Chicago, Nowym Jorku czy Miami.

Marta Romankiv
kurator: Piotr Lisowski
listopad 2024  –  styczeń 2025

W ramach wystawy Marta Romankiv przyjrzy się indywidualnym działaniom, jak i strategiom małych grup, które są niezauważone, a ze względu na fakt, iż niejednokrotnie znajdują się na pograniczu prawa są także stygmatyzowane społecznie. Zostanie opracowany i zrealizowany cykl obiektów poświęcony małym formom oporu jako aspektom sprawczości, które często pozostają niewidoczne. Osoby pracujące w szarych sferach i czarnych rynkach pracy, migrantki, osoby starsze, doświadczające przemocy w domach, eksmitowane z mieszkań́ lub spychane na obrzeża miast – to grupy społeczne, dla których często uczestniczenie w proteście lub otwarte mówienie o systemowej przemocy jest niemożliwe. Ze względu na brak ekonomicznych lub fizycznych możliwości, kryminalizację ich zawodów, obawy przed deportacją czy utratą jakichkolwiek środków utrzymania nie mają możliwości, aby tworzyć ruchy społeczne zyskujące medialny rozgłos. Często swój opór mogą wyrazić jedynie w codziennych sytuacjach.

Rada Programowa 66P